زمینه صوت یکی از جنبه های گفتار است. در این پژوهش، هدف بررسی و ارزیابی سیگنال صوتی جهت تعیین شدت اختلال گفتاری و همچنین وضوح گفتار است. تاکنون روش ها جهت ارزیابی گفتار به صورت کیفی بوده است. روش کار با مشورت متخصصان گفتار درمانی یک جمله شامل 5 کلمه و 8 هجا تعیین شد و از 80 نفر نمونه گیری شد که به صورت تصادفی در میان افراد سالم و از گروه های سنی و جنسیت مختلفی انتخاب شده اند. افراد ناسالم نیز از میان دانش آموزان مراکز استثنایی به صورت تصادفی انتخاب شده اند. از میان نمونه های انتخاب شده 50 شخص سالم و 30 نفر دارای اختلالات گفتاری هستند. در این مقاله، سیستم هوشمندی طراحی شده که بر اساس اصول پردازش گفتار و تصویر، می تواند افراد سالم را از افراد دارای اختلالات گفتاری تفکیک کند. یافته ها از آنجا که تشخیص وجود اختلالات گفتاری، معمولا تنها بر اساس تشخیص متخصصان گفتار درمانی و بر اساس اصول شنیداری انجام می شده است لذا با سیستم پیشنهادی طراحی شده در این مقاله، می توان عملیات تشخیص را به صورت هوشمند و با دقت بسیار بالا و بدون خطای انسانی انجام داد. نتیجه گیری نتایج حاصل نشان دهنده تفکیک افراد با دقت بیش از 92% بوده است که در مقایسه با نتایج سایر گزارشات نتیجه بسیار قابل قبولی می باشد. درصد خطای سیستم پیشنهادی که منجر به تکرار آزمایش شده است هم در حدود 7% می باشد.

مدل GMM یکی از پرکاربردترین و موفق ترین مدل ها در زمینه تشخیص خودکار زبان است. در این مقاله مدلی جدید با نام Adapted Weight-GMM (AW-GMM) ارائه شده است. این مدل مشابه GMM است با این تفاوت که وزن مولفه های آن در قالب سیستم GMM-VSM بر اساس قدرت مولفه ها در تمایز یک زبان از سایر زبان ها تعیین می گردد. همچنین با توجه به پیچیدگی محاسباتی که در سیستم GMM-VSM در حالتی که توالی 2 تایی مولفه ها در نظر گرفته شود، وجود دارد، تکنیکی برای ساخت توالی 2 تایی مولفه ها ارائه شده است که می توان از آن برای ساخت توالی های از مرتبه بالاتر نیز استفاده نمود. ارزیابی های صورت گرفته بر روی 4 زبان انگلیسی، فارسی، فرانسوی و آلمانی از دادگان OGI کارایی تکنیک های ارائه شده را نشان می دهد.

نظریه افعال گفتاری (Theory of Speech Acts) نظریه ای فلسفی است که جان لنگشاو آستین استاد فلسفه اخلاق دانشگاه آکسفورد در سال 1962 عرضه کرد و پس از او شاگردش جان سرل، فیلسوف ذهن و زبان معاصر در کتابی با عنوان افعال گفتاری آن را بسط و توسعه داد. هدف این نظریه ارایه تحلیل جامعی از نحوه ارتباط زبان با عالم خارج است و در نهایت، به این پرسش اساسی و مهم در حوزه فلسفه زبان پاسخ می گوید که چگونه می توان از یک سلسله پدیده های طبیعی نه چندان پیچیده ای چون خروج اصوات از دهان یا ایجاد علایم و نشانه ها بر کاغذ به یک سلسله اوصاف معناشناختی عجیب چون معناداری، بی معنایی، صدق، حکایت، حمل، ارتباط با عالم خارج، دست یافت؟ اهمیت این نظریه از آن جهت است که شاید نخستین تلاش جانانه ای است که پس از حمله ویران گر ویتگنشتاین به هر گونه نظریه پردازی در فلسفه، صورت می گیرد و تا حدودی نیز موفق است. فیلسوفان اکنون پس از گذشت چهل سال از طرح این نظریه هنوز به استخراج لوازم و نتایج آن مشغول اند.

طی ده سال گذشته، بحث بر سر دوگانه بومی/جهانی در مورد نقش و ارزش زبان انگلیسی به عنوان یک زبان خارجی عمیق تر شده است. انگاره های پیشنهاد شده برای بهبود توانش ارتباط بین فرهنگی و فرافرهنگی در پژوهش های زبان شناسی کاربردی (به عنوان مثال، بایرام 1997، کرامش 2010) که در این ژورنال نیز توسط کرامش (2013) به آن ها اشاره شده، جهت پیشرفت مهارت ارتباطی زبان آموزان انگلیسی به کار رفته اند، اما آیا این انگاره ها توانایی زبان آموزان برای درک رابطه میان «خود » و «دیگری » را ورای مرزهای فرهنگی بیشتر کرده اند؟ در این دنیایی که روزبه روز بیشتر به سمت جهانی شدن پیش می رود، «فرهنگ» بیش از همیشه در حال محو شدن است؛ بنابراین، این مقاله مزایای استفاده از رویکرد میان گفتاری به جای رویکرد بین فرهنگی را جهت آموزش توانش ارتباط به زبان انگلیسی مورد بررسی قرار می دهد. این مقاله به بحث در مورد امکان این که زبان آموزان انگلیسی بتوانند در عین وفاداری به میراث فرهنگی خود، از طریق چندین سیستم گفتاری (اسکالن و همکاران 2012) وارد مکالمه شوند می پردازد. این مقاله به بحث در مورد امکان این که زبان آموزان انگلیسی بتوانند در عین وفاداری به میراث فرهنگی خود، از طریق چندین سیستم گفتاری (اسکالن و همکاران 2012) وارد مکالمه شوند می پردازد. این مقاله به بحث در مورد امکان این که زبان آموزان انگلیسی بتوانند در عین وفاداری به میراث فرهنگی خود، از طریق چندین سیستم گفتاری (اسکالن و همکاران 2012) وارد مکالمه شوند می پردازد.

با توجه به نقش اساسی پیکره ها در بهبود کیفیت عملکرد سیستم های مبتنی بر داده، به کارگیری پیکره های گفتاری مناسب در سیستم های پردازش گفتار نیز امری ناگزیر است. به طور معمول، در سیستم های پردازش گفتار، از پیکره های واجی بهره گرفته می شود. یکی از روش های شناخته شده برای افزایش دقت سیستم های پردازش گفتار در سال های کنونی، بهره گیری از پیکره های واج گونه ای است. ویژگی آشکار پیکره های واج گونه ای در مقایسه با پیکره های واجی، اختصاص برچسب های واج گونه ای به هر یک از واج ها است. راه کار پیشنهادی برای تهیه پیکره واج گونه ای، پیاده سازی برنامه ای با بهره گیری از روش مبتنی بر قاعده، برای تبدیل واج ها به واج گونه ها و اعمال این برنامه بر پیکره واجی است. شالوده بهره گیری از رویکرد مورد اشاره، دسترسی به چنین قواعدی است. پس از تدوین این قواعد از منابع موجود در زبان، ایجاد بستر مناسب پیاده سازی و سپس پیاده سازی برنامه مربوطه و اعمال آن بر پیکره گفتاری واجی، پیکره واج گونه ای تهیه می شود. زبان فارسی نیز فاقد پیکره واج گونه ای است و پیکره گفتاری فارس دات کوچک در این زبان، دارای تقطیع در سطح واج و واژه است. به منظور تبیین هر چه بهتر راه کار پیشنهادشده در پژوهش حاضر، به عنوان یک نمونه عملی، مرحله های برچسب گذاری واج گونه ای پیکره واجی فارس دات کوچک، به صورت گام به گام اجرا شده است.